Για την γιορτή της μητέρας.

 

Σήμερα, η σκέψη μας είναι στη μάνα που κρατά το παιδί της μέσα στα χαλάσματα του πολέμου.

Στη μάνα που νανουρίζει με τον φόβο πάνω από το κεφάλι της, που μετρά απουσίες και σφαίρες αντί για όνειρα.

Στη μάνα της προσφυγιάς, της ξενιτιάς, σε κάθε μάνα που η ζωή της έγινε πεδίο μάχης από την απληστία και τα συμφέροντα των ισχυρών.

Σήμερα, η σκέψη μας είναι και στη μάνα που δεν πρόλαβε να γεννήσει.

Στη γυναίκα που έχασε το παιδί της πριν ακούσει το πρώτο του κλάμα.

Στη γυναίκα που κουβαλά μια απώλεια μέσα σε έναν κόσμο που απαιτεί να συνεχίσει σαν να μην συνέβη τίποτα.

Στη μάνα της φτώχειας.

Που μετρά το ρεύμα, το νοίκι και το ψωμί.

Που δουλεύει δυο δουλειές και πάλι δεν φτάνει.

Που στερείται τα πάντα για να μη λείψει τίποτα από τα παιδιά της.

Που μεγαλώνει παιδιά μέσα σε κοινωνίες που παράγουν πλούτο για λίγους και ανασφάλεια για τους πολλούς.

Στη μάνα που κακοποιείται πίσω από κλειστές πόρτες.

Που μαθαίνει να κρύβει τους φόβους και τις πληγές της για να σταθεί όρθια μπροστά στα παιδιά της.

Που ζει μέσα στη βία, στη σιωπή και στην υποτίμηση, κι όμως συνεχίζει να παλεύει καθημερινά για μια ανάσα αξιοπρέπειας και ελευθερίας.

Και στη μάνα που παλεύει καθημερινά.

Που αγωνιά για το αύριο.

Που σηκώνεται πριν χαράξει και κοιμάται τελευταία.

Που γίνεται καταφύγιο, δύναμη και αντίσταση μέσα σε έναν κόσμο σκληρό και άδικο.

Η μάνα είναι σύμβολο αγώνα.

Για ειρήνη. Για ψωμί. Για αξιοπρέπεια. Για ζωή.

Η μέρα της μητέρας ανήκει στις γυναίκες που αντέχουν, που διεκδικούν, που δεν σκύβουν το κεφάλι.

Στις μανάδες όλου του κόσμου που συνεχίζουν να μας γεννούν την ελπίδα μέσα στο σκοτάδι.