ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ

 

ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ

Είναι αλήθεια ότι το «αγροτικό κίνημα» εμφανίζει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Κατ΄αρχάς ποτέ ως σήμερα δεν υπήρξε μια ενιαία οργανωτική-συνδικαλιστική έκφραση στον αγροτικό χώρο. Κυρίως συγκροτείται και αναφέρεται γεωγραφικά.

Η γεωγραφική συγκρότηση αντιστοιχεί στο μέγεθος του κλήρου, στο είδος των καλλιεργειών κλπ.

Η Κυβέρνηση πιστεύει ότι αυτές οι εγγενείς αντιφάσεις του κινήματος δεν θα του επέτρεπε να "πάει μακριά", να αναζητήσει ενωτικές πρακτικές, διάρκεια και κυρίως υποτίμησε τη δυνατότητά του να συνομιλήσει και να απολάβει κοινωνική στήριξη.

Χρησιμοποίησε όλα τα "παραδοσιακά" και σκουριασμένα μέτρα του παρελθόντος: κοινωνικός αυτοματισμός, καταστολή, δολοφονία χαρακτήρων που "αποσκίρτησαν" από το κομματικό μαντρί.

Η κυβέρνηση, για λόγους επικοινωνίας, επένδυε στον διάλογο και την ίδια στιγμή τον υπονόμευε.

Μέχρι "χθες" ζητούσε ενιαία εκπροσώπηση από το σύνολο των μπλόκων. Όταν αυτό έστω εκφράστηκε, εργάστηκε για να το ναρκοθετήσει και να το ακυρώσει.

Έτσι συνέβη ένα ακόμα «παράδοξο»: η Κυβέρνηση επιδίωξε να ορίσει την σύνθεση της αντιπροσωπείας των μπλόκων.

Αυτό είναι βαθιά αντιδημοκρατικό και πρωτάκουστο.

Ας σκεφτούμε μια κλασική απεργία που η Εργοδοσία δεν αναγνωρίζει την σύνθεση του Συνδικάτου. Σε "κανονικές συνθήκες" αυτό θα ήταν αδιανόητο, ουσιαστικά θα σηματοδοτούσε ένα "εργοδοτικό συνδικάτο".

Στην συνέχεια επιχειρεί να διασπάσει την ενότητά τους. Από μια αντιπροσωπεία που δεν εκπροσωπεί παρά την ευρύτερα προσκείμενη πολιτική οικογένεια της ΝΔ.

Με την σκέψη - γραμμή να δώσει κάτι παραπάνω (ήδη προαποφασισμένο), επιβραβεύοντας δήθεν αυτούς που προσέρχονται στον διάλογο και ταυτόχρονα στέλνοντας το μήνυμα της καταστολής στους απείθαρχους: "η ανοχή εξαντλήθηκε", το "κράτος έχει όπλα".

Έτσι επιχειρεί να "εξαφανίσει" τα χιλιάδες τρακτέρ από τους δρόμους, για σχεδόν 40 ημέρες, και να εμφανίσει ως αντιπροσώπους "20 νοματαίους".