Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πειραιά, ο Δήμαρχος Γιάννης Μώραλης μας ενημέρωσε ότι σήμερα στον Δήμο υπηρετούν 850 μόνιμοι και αορίστου χρόνου υπάλληλοι, ενώ οι συμβασιούχοι όλων των ελαστικών μορφών εργασίας ανέρχονται στους 1.150.
Τα στοιχεία αυτά δεν αποτελούν απλώς μια στατιστική αποτύπωση. Αποκαλύπτουν μια βαθιά και ανησυχητική ανατροπή: οι ελαστικές και χαμηλού κόστους μορφές εργασιας έχουν πλέον ξεπεράσει αριθμητικά τη σταθερή εργασία.
Ακόμη και όσοι, πριν από μερικά χρόνια, προειδοποιούσαν για τη σταδιακή υποκατάσταση της μόνιμης εργασίας από επισφαλείς σχέσεις απασχόλησης, δύσκολα θα φαντάζονταν αυτή την πλήρη αντιστροφή.
Η εικόνα που διαμορφώνεται δεν αφορά μόνο τους αριθμούς.Όταν η πλειοψηφία των εργαζομένων βρίσκεται σε καθεστώς ανασφάλειας, χαμηλών αμοιβών, διαμορφώνεται ένα περιβάλλον «κατώτερης ζωής».
Δεν πρόκειται απλώς για μια συντηρητική μετατόπιση πολιτικής. Πρόκειται για την πιο σκληρή έκφραση νεοφιλελεύθερων επιλογών, που αντιμετωπίζουν την εργασία ως ευέλικτο και αναλώσιμο μέγεθος.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να στέκεται θεατής σε αυτή την εξέλιξη.
Έχει ευθύνη να διεκδικεί, να παρεμβαίνει, να απαιτεί μόνιμες και σταθερές σχέσεις εργασίας για να διασφαλίζει και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους δημότες.
Η Αυτοδιοίκηση δεν είναι χώρος σιωπής. Είναι χώρος ευθύνης, διεκδίκησης και σύγκρουσης.