Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2026
Σύγχρονα Λιμάνια-Γεωπολιτικές επιδράσεις & σχέσεις πόλεων & λιμανιών-Παρασκευή 9/1/26 στις 19:30 στην Δημοτική Πινακοθήκη.
Καταψηφίσαμε την αύξηση των ανταποδοτικών τελών γιατί θέλουμε έναν Πειραιά για όλους & όλες
Αγροτικό
Στο "αγροτικό" η μεγάλη εικόνα είναι ότι η ΝΔ εφαρμόζει τη γνωστή πολιτική πυγμής: καταστολή σε 1η φάση, ποινικές διώξεις, δεσμεύσεις λογαριασμών είτε ως ομηρεία, είτε ως μήνυμα ότι γνωρίζει και δεν θα διστάσει να εκβιάσει την "μαριδα" ακόμη κι αν είναι "δικά της παιδιά".
Στο ενδιάμεσο φαίνεται να κλείνει το μάτι σε συγκεκριμένες οργανώσεις να σπάσουν την ενιαία γραμμή, διαπραγματευόμενοι κατά μόνας...
Η επόμενη στάση-τομή είναι η "αντικειμενική" γήρανση, εγκατάλειψη της υπαίθρου.
Δύσκολα βλέπουμε αυτό που θα λέγαμε νεολαία. Αυτό δεν ειναι απλά μια εκδοχή του δημογραφικού. Είναι μια νέα φάση βίαιης αστικοποίησης πληθυσμών, που εγκαταλείπει τη "γη" για να αναζητήσει προσόδους είτε ενοικιάζοντας τα χωράφια για "φωτοβολταϊκά" (ενα real estate στη γεωργική γη, ένα είδος αγροτικού airbnb), είτε για να στραφεί στις υπηρεσίες τουρισμού.
Προφανώς σ αυτό "μετρά" οτι η ύπαιθρος στερείται βασικών υποδομών στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην ύπαρξη ακόμη και ενός ATM...
Το σύνθημα ότι αυτά είναι "χασούρα", δεν "έπεσε" τώρα. Είναι κρίσιμη επιλογή στο πλαίσιο της μνημονιακής κρίσης, αλλά κι άλλων ενδιάμεσων σταθμών.
Το ίδιο και με το κλείσιμο στρατοπέδων, αστυνομικών τμημάτων, ειρηνοδικείων, τραπεζών, ΕΛΤΑ, ΔΕΗ κλπ). Άρα η επαρχία "στραγγίζει" κι ότι μένει είναι ένα ηλιακά ώριμο κομμάτι.. Αυτό το κομμάτι σήμερα ζει ένα αδιέξοδο: να φύγει δεν μπορεί, να κάτσει ("στ αυγά") του δεν γίνεται. Βιώνει αδιέξοδο στρατηγικής φύσης.
Παραμένει στο"δίκαιο αίτημα" με το οποίο πορεύτηκε δεκαετίες για την κάθε φορά επιβίωση τους...
Αυτό, με τον έναν η τον άλλον τρόπο συντελείται και σε χώρες της ΕΕ. Γι αυτό τηρουμένων των αναλογιών μπορούμε να βλέπουμε παρόμοιες κινητοποιήσεις και στην ΕΕ
Η Δύση απαντά με μια βεντάλια στο θέμα αγροτική παραγωγή, διατροφή.
Πρώτο μέσα από μέσο μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς τύπου GAP και πέρασμα από την ατομική ιδιοκτησία στην πολυεθνική.
Δεύτερο, από διηπειρωτικό συνεργασίες- εισαγωγές αγροτικών προϊόντων (πχ νότια Αμερική). Συμπληρωματικά προς αυτό με μια χαλαρή επιτήρηση της ποιότητας και εισαγωγών απο "τρίτες χωρες".
Τρίτο και πιο τολμηρό: μια προσπάθεια αλλαγής των διατροφικών συνηθειών της "δυσης" μέσω των τεχνητών υποκατάστατων. Προφανώς αυτό θα απευθύνεται στη συνεχώς πιο διευρυμένη μάζα φτωχών με τα ποιοτικά προϊόντα ακόμα και εάν υπάρχει διατροφική επάρκεια να είναι προσβάσιμα για όλο και λιγότερους !!
Σ αυτό το φόντο ας αναστοχαστούμε ποιος θέλει και μπορεί να υποστηρίξει τον πρωτογενή τομέα που θα εξασφαλίζει την διατροφική κυριαρχία και θα την καθιστά καθολικά προσβάσιμη για όλους τους ανθρώπους αυτού του κόσμου.
Αστεγία
Τις τελευταίες ημέρες, στα κοινωνικά δίκτυα, πολλοί και πολλές ανέδειξαν το ζήτημα της αστεγίας, φέρνοντας σε ευθεία αντιπαράθεση τους μεγαλεπήβολους και δαπανηρούς εορτασμούς των δήμων —τα φωτάκια, τα θεάματα, τις σπατάλες— με τους αόρατους ανθρώπους που κοιμούνται λίγα μέτρα πιο κάτω, στο πεζοδρόμιο ή στα παγκάκια, αποκλεισμένοι από το εορταστικό κλίμα των ημερών.
Ας τα βάλουμε κάτω.
Ο καπιταλισμός και το κυρίαρχο κοινωνικοοικονομικό σύστημα φέρουν τεράστια ευθύνη για την ακραία φτώχεια. Όχι ως κάποια αφηρημένη «συνωμοσία», αλλά μέσω συγκεκριμένων μηχανισμών: τιμωρούν τη φτώχεια, στιγματίζουν τις επιλογές, καλλιεργούν την απάθεια και μας εκπαιδεύουν να θεωρούμε τέτοιες εικόνες «φυσιολογικές».
Το σύστημα σπάνια προσφέρει ουσιαστικές δεύτερες ευκαιρίες.
Μπορεί ο Δήμος να συνεισφέρει ουσιαστικά, χωρίς να γυρίζει την πλάτη;
Βεβαίως και μπορεί.
Πρώτο βήμα αποτελεί η οργανωμένη και τακτική καταγραφή του άστεγου πληθυσμού από τις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου καθώς και η συνολική εκτίμηση, επανεκτίμηση και παρακολούθηση των ψυχοκοινωνικών και ιατρικών αναγκών: πρόσβαση σε επιδόματα, δωρεάν νομική και λογιστική υποστήριξη, διασύνδεση με υπηρεσίες, πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, προληπτικές εξετάσεις, αλλά και ουσιαστική συναισθηματική στήριξη. Με απλά λόγια η επαφή με το πεδίο.
Στη συνέχεια, απαιτείται η δημιουργία ενός ανοιχτού Κέντρου Ημέρας Αστέγων και ενός μεταβατικού ξενώνα φιλοξενίας, με σαφή στόχο την επανένταξη — όχι την ιδρυματοποίηση.
Παράλληλα, για τον ίδιο σκοπό, η εκάστοτε δημοτική αρχή οφείλει να αξιοποιήσει το τεράστιο απόθεμα εγκαταλελειμμένων ακινήτων, με προοπτική αυτά να ενοικιαστούν σταδιακά από τους δυνητικά ωφελούμενους, υπό όρους και με χαμηλό κόστος, ώστε να εξασφαλιστεί σταθερή και αξιοπρεπής στέγη.
Καθοριστικό ζήτημα για την επανένταξη στην τοπική κοινωνία είναι, τέλος, η εργασία. Απαιτείται η θεσμοθέτηση θέσεων εργασίας τόσο στους δήμους όσο και σε ιδιωτικές επιχειρήσεις —ακόμη και μέσω προγραμμάτων της ΔΥΠΑ— με πραγματικές προοπτικές και όχι απλώς για την περιστασιακή ανακύκλωση της φτώχειας.
Ένα τέτοιο οργανωμένο, ολιστικό και σταδιακό σχέδιο θα μπορούσε να επιτρέψει στην τοπική αυτοδιοίκηση να συμβάλει ουσιαστικά και αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση της αστεγίας.
**Επισημάνσεις:**
* Στην κοινωνική πολιτική δεν διατίθενται ποτέ τα «υπέρογκα ποσά» που βρίσκονται πρόθυμα για εορτασμούς και εντυπωσιακά δέντρα.
* Ο Δήμος οφείλει να πιέσει το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας για περισσότερα, σταθερά και συνδυαστικά προγράμματα επανένταξης.
* Δεν είναι όλα ατομική ευθύνη. Το δικαίωμα στο λάθος το έχουμε όλοι και όλες.
* Υπάρχουν και άνθρωποι που δεν επιθυμούν την επανένταξη ωστόσο, οφείλουν να έχουν τουλάχιστον την επιλογή.
* Απαιτούνται προσλήψεις επαγγελματιών σαφέστατα.
Giorgos Pachos - Γιώργος Πάχος, κοινωνικός λειτουργός - μέλος δημοτικής της παράταξης «ΑλλάΖΟΥΜΕ τον Πειραιά για όλους & όλες»
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)








